MCP pozwala użyć Codex lub Claude do pracy z zasobami ZoraForms należącymi do Twojego konta: witrynami, formularzami, ochroną, webhookami, kodem integracji i limitami. To przyspiesza powtarzalną konfigurację, lecz przed podłączeniem warto świadomie określić zakres tokenu i sposób obsługi sekretu.
Utwórz token o najmniejszym potrzebnym zakresie
W panelu przejdź do Ustawienia → MCP i utwórz nazwany token. Wybierz okres ważności odpowiadający zadaniu: krótszy token do jednorazowego wdrożenia ogranicza czas, w którym mógłby zostać użyty. Token jest pokazywany tylko raz, więc zapisz go w zaufanym menedżerze sekretów lub zmiennej środowiskowej procesu klienta.
Dostęp do konfiguracji pozwala czytać i, zależnie od wybranego zakresu, zmieniać własne witryny, formularze, CAPTCHA, webhooki oraz generować kod integracji. Odczyt zgłoszeń jest oddzielnym, domyślnie wyłączonym uprawnieniem. Włącz go wyłącznie wtedy, gdy konkretne zadanie rzeczywiście wymaga treści zgłoszeń, ponieważ mogą zawierać dane osobowe i niezaufany tekst.
- Nadaj tokenowi rozpoznawalną nazwę i minimalny okres ważności.
- Włącz zapis konfiguracji tylko, jeśli agent ma wprowadzać zmiany.
- Pozostaw odczyt zgłoszeń wyłączony, gdy nie jest potrzebny.
- Cofnij token po zakończeniu jednorazowej pracy.
Podłącz klienta bez ujawniania sekretu
Aktualne instrukcje dla Codex i Claude Code są w panelu Ustawienia → MCP oraz w publicznym przewodniku /docs/mcp. Skopiuj przygotowaną dla Twojej domeny konfigurację i ustaw token przez zmienną środowiskową, a nie w repozytorium, pliku konfiguracji czy historii poleceń. Adres serwera kończy się na /mcp i w produkcji wymaga publicznego HTTPS.
Nie podawaj agentowi hasła do konta ZoraForms. Token MCP jest osobnym, ograniczonym poświadczeniem Bearer i można go cofnąć bez zmiany hasła. Po zmianie zmiennej środowiskowej uruchom klienta ponownie, aby odziedziczył nową wartość. Nie wklejaj tokenu do promptu, zgłoszenia ani kodu strony.
Zaplanuj polecenia i zatwierdzanie zmian
Zacznij od polecenia tylko do odczytu, na przykład sprawdzenia dostępnych limitów i listy formularzy. Następnie poproś agenta o konkretną zmianę: utworzenie formularza dla wskazanej domeny, ustawienie dozwolonego originu albo wygenerowanie kodu HTML z UTM. Podaj nazwy i domeny, które ma wykorzystać, a po odpowiedzi zweryfikuj wynik w panelu.
Część operacji zmienia konfigurację, a usunięcie witryny lub formularza jest destrukcyjne. MCP respektuje własność zasobów, status konta i aktualne limity, ale decyzja o zatwierdzaniu narzędzi pozostaje w kliencie. Traktuj podgląd zmian jak przegląd konfiguracji: sprawdź domenę, formularz, origin i typ CAPTCHA przed potwierdzeniem.
MCP nie daje dostępu do administracji, rozliczeń, hasła, profilu ani ponownego odczytu sekretów CAPTCHA. W razie podejrzenia ujawnienia tokenu cofnij go w panelu i utwórz nowy o zawężonym zakresie. Szczegółowe kroki dla używanego klienta znajdziesz w /docs/mcp; korzystaj z nich zamiast kopiować przypadkowe komendy z internetu.